جوهر خدایی بشر باید
به وسیله تعلیم و تربیت کشف و شکوفا شود و به سطح بالای آگاهی نائل شود
و انسان
باید آزادانه و آگاهانه از اصول الهی که در درون او وجود دارد اطاعت کند.( مونته
سوری، 1970 ).
در نظریه مونته سوری
بر این اصل تاکید شده است که رشد و آموزش کودک جنبه های مختلف فیزیکی،
شناختی، اجتماعی،
هیجانی و اخلاقی را در بر می گیرد و فلسفه اصلی آن بر این حقیقت ساده استوار
است که کودکان، خود یاد می گیرند.
روش آموزش او برگرفته
از خود کودکان بود. او کودکان را محدود نمی کرد، بلکه در محیطی قرار می داد
تا خود
را نشان دهند. میزها و صندلی ها به اندازه قد کودکان و قفسه های کوتاه همه در
دسترس آنها
بود و طوری به آنان آموزش می داد که مستقل باشند و همه کارهای خودشان
را انجام دهند.
او ساعت ها به مشاهده کودکان می پرداخت و می دید که بطور طبیعی و
بدون کمک بزرگسالان از همه
تجربه های خود نکته می آموزند.
" کمک کن تا این
کار را خودم انجام دهم " پیغامی است که او از کودکان بی آنکه حرفی به زبان
آورده
باشند،دریافت کرد.
باید محیطی مطبوع و
خوشایند فراهم نمود تا به کشف اشیاء بپردازند. کودک شیء را می نگرد،
لمس می کند و
طرز کاربرد آن را یاد می گیرد و خلاصه اینکه، خود به خود آموزش می بیند و به آگاهی
می رسد، اما محیط ناخوشایند و محدود کننده، یادگیری کودک را عقب می اندازد.
دکتر مونتسوری مشاهده
کرد که کودکان خردسال در محیط آموزشی سرشار از لوازم متناسب با سن
کودک بهترین
یادگیری را دارند.
احترام به کودک به
عنوان یک فرد، آگاهی از روند رشد کودک و مشاهده حساس و دقیق او اصولی بودند
که
مونته سوری بر آنها تاکید داشت. وی بر این باور بود که وجود این ویژگیها در مربیان
سبب می شود
آنان بتوانند کودک را دنبال کنند و موقعیت های طبیعی و روزمره رابرای
کسب تجربه به گونه ای تسهیل یا
ایجاد کنند تا کودکان، خود به صورتی فعال و مسئول
وارد کار شوند. وی متوجه شد که بازی، کار کودک
است. از این رو فعالیت و مواد
آموزشی موجود در کلاس های مونته سوری " کار" نامیده می شوند.
روش وی این
بود که کودک با استفاده از بازی به سمتی سوق داده شود تا یک سری فعالیت های
متوالی
از پیش تعیین شده را تجربه کند. مونته سوری بر این باور بود که فعالیت های کودک نه
بر اساس
خواست مربی، که باید با توجه به علائق و سلیقه کودک انجام شود.
ادامه دارد ...
عنوان کتاب: الگوهای جهانی آموزش پیش از دبستان
نویسندگان: پریسا حبیبی – علی محمد احمدی قراچه